Archief 2005

Brasili-ja ondersteunt het werk van Walter en Janetta

En daar ligt hij dan. Junior 8 jaar oud, moet zien te overleven op straat. Een maand geleden is hij weggevlucht van huis. De situatie thuis was niet meer uit te houden. Zijn moeder dronk de hele dag en was de laatste tijd erg ziek. Zijn vader is een half jaar geleden overleden. De mensen vertelden dat hij Aids had. Sinds een paar maanden woont er een andere man in hun huis. Ook hij dronk erg veel en kon de aanwezigheid van hem niet verdragen. Elke dag kreeg hij slaag en er was voor hem geen plek meer om te slapen. Dus sliep hij op de grond. Als het regende, werd de grond nat omdat het huisje bedekt was met kartonnen platen.

Op een dag kwam de vriend van z’n moeder thuis. Zoals gewoonlijk had hij weer teveel gedronken. Maar deze keer was hij wel heel erg boos. Junior wist niet waarom. Ook z’n broertjes en zusjes zaten te trillen toen ze hem aan hoorden komen. Meestal kwam hij hard roepend en scheldend het huisje binnen. Als je dan niet snel genoeg weg kon komen, moest je er aan geloven. Dan kreeg je slaag. Vaak met z’n hand. Maar deze keer haalde hij de riem uit z’n broek en sloeg hij Junior op zijn blote rug. Dit was teveel voor hem.

de oude matrassenZijn moeder huilde maar Junior is hard rennend gevlucht. Naar het centrum van de stad. Daar leven gelukkig meer kinderen op straat. Het is eng en spannend. Elke dag moet hij zien te overleven. Het valt niet mee om aan eten te komen. Soms is er een aardige meneer of mevrouw die hem iets geeft. Als de mensen niets geven moet hij wel stelen. Junior voelt zich vaak erg verdrietig en bang. En hij is erg moe omdat het niet lukt om te slapen. Hij is veel te bang dat hij dan de volgende dag niet haalt. Dus probeert hij af en toe overdag even een tukje te doen. Op een bankje in het park, zodat iedereen hem goed kan zien. De laatste tijd snuift Junior ook lijm. Dit geeft hem een goed gevoel. Hij heeft dan niet meer zo’n hongergevoel en is ook niet meer zo bang. De leider van de groep waar hij mee leeft, koopt het spul. Junior hoeft dan alleen maar af en toe een portemonnee te stelen.

Sinds een week komt er iedere avond iemand op bezoek bij de groep en die deelt dan warme chocolademelk uit en geeft een broodje. Junior vindt deze man erg aardig. Hij gaat altijd vlak bij hem zitten en meestal slaat hij dan een arm om hem heen. Hij verteld over een opvanghuis waar Junior overdag naar toe kan gaan. Daar mag hij zich douchen, krijgt hij eten en zijn er verschillende spelletjes te doen. Junior voelt zich heel vrij op straat. Maar die meneer zegt dat hij gevaar loopt voor zijn leven. En dat is ook eigenlijk wel zo. Het huis staat dicht bij Central do Brasil. Dit deel van de stad kent hij wel, want daar komt hij regelmatig. Hij denkt dat hij daar morgen maar eens een kijkje gaat nemen.

Dit is zomaar een verhaal, gegrepen uit het leven van een van de vele kinderen waar REMER mee werkt. Uiteraard is de naam van het jongetje fictief. REMER is al meer dan 15 jaar actief in de opvang en begeleiding van straatkinderen uit Rio de Janeiro en kinderen die in een risicovolle situatie verkeren. De organisatie is uitgegroeid tot een waardige en waardevolle opvang voor kinderen. Er is een dagopvanghuis in Rio de Janeiro en sinds 9 november j.l. beschikt REMER ook over een 24-uurs opvang in Rio. De kinderen die klaar zijn om het straatleven te verlaten of kinderen die in een risicovolle situatie verkeren, kunnen terecht op de woonboerderij ‘Sítio Shalom’ in Pequeri. Een klein dorpje 160 km. buiten de gevaarlijke, maar ook verleidelijke stad. Daar is waar Walter en Janetta sinds september 2003 werkzaam zijn als vrijwilligers. Walter, ex-politieman van Wervershoof, doet al het voorkomende onderhoud wat nodig is op de boerderij. De Sítio wordt nog steeds boerderij genoemd, maar mag inmiddels die naam niet meer hebben De boerderij is inmiddels uitgegroeid tot 8 woonhuizen waar de kinderen in een pleeggezin kunnen opgroeien. Totdat zij 18 jaar zijn. Daarna kunnen doorstromen naar een begeleid wonen project, waar de kinderen de mogelijkheid hebben om te studeren of een beroep kunnen leren.

De nieuwe matrassenWalter werkt dagelijks met twee hulpjes. Dit zijn jongens van de boerderij die het vak van onderhoudsman willen leren. En werk is er genoeg. Janetta, ex-werkneemster bij de gemeente Wervershoof, afdeling sociale zaken, ondersteunt de maatschappelijk werkster van de Sítio. Samen onderzoeken zij o.a. de situatie van een kind. De mogelijke terugkeer naar familie, pleegezin, adoptie of andere kinderopvang, zoals de opvang op de Sítio en begeleiden zij het proces tot aan reïntegratie in de samenleving. Daarnaast houdt zij de kantine draaiende en doet de werkzaamheden van de bibliotheek. Het project draait weliswaar volop, maar is ‘helaas’ nog steeds afhankelijk van donaties en giften uit Nederland.

Zo heeft onlangs de stichting Brasili-Ja uit Wervershoof weer van zich laten horen. Zij hebben de Sítio 45 matrassen geschonken, waaronder 28 zogenaamde ‘emcapados’, dit zijn matrassen met een plastic hoes, speciaal gemaakt voor de bedplassers. Kinderen met een verleden van mishandeling, seksueel misbruik en/of verwaarlozing blijven vaak tot latere leeftijd bedplassers. De matrassen waren hoognodig aan vervanging toe en veel kinderen sliepen op niet meer dan matras van schuimrubber. De stichting Brasili-Ja heeft het mogelijk gemaakt dat de kinderen weer een goede nachtrust kunnen genieten. En een plasje meer of minder in de nacht, behoeft nu geen probleem meer te zijn.

 

Contact

 Naar Contactpersonen>

U kunt ons werk ondersteunen:

NL16 RABO 0368948870
t.n.v. Auxilia-Brasili-ja

KvK nr: 371000429
RSIN/fiscaalnr. 816039562

 anbi logo

Sponsors

Add Social
't Fortuin Wervershoof

Archief

In het archief vindt u:

  • de projecten op jaarvolgorde
  • een lijst met de acties uit voorgaande jaren
  • het nieuwsarchief
  • een verzameling van de rondzendbrieven
  • het 25 jarig jubileum 

Ga naar het archief >

logo sponsorkliks

©Copyright Digital-Dreams webdesign - Alle rechten voorbehouden.

www.digital-dreams.nl